Ísbjarnaræði hefur gripið frónbúa hreðjatökum nú á sumardægrum. Og jafnvel ekki bara okkur hér á klakanum heldur hefur undirritaður líka heyrt af umræðum á erlendri grund og almennri hneykslan alþjóðar á viðbrögðum okkar við þessum heimsóknum Bjössa og félaga.

Verst finnst mér að sjá þegar fólk er að blogga um fréttirnar af björnunum inn á visir.is og mbl.is. Einhverjar svona salattyggjandi 101 rottur sem fara ekki einu sinni út fyrir póstnúmerið sitt um verslunarmannahelgina. Vælandi um að það hefði átt að reyna að bjarga greyið dýrunum. Einhver stakk meira að segja upp á því að fara með eitt stykki pólbjörn í húsdýragarðinn. Hvað í helvítinu? Og hvað eigum við að gera með ísbjörn í húsdýragarðinum? Það er ekki einu sinni aðstaða fyrir slíka skepnu í öllum laugardalnum. Sem þýðir að ef ísbjörn langar úr húsdýragarðinum þá fer ísbjörn úr húsdýragarðinum. Þessar fávitar í 101 myndu varla halda í ró sína ef þeir hefðu verið staddir á Hrauni þarna um daginn með björninn í æðavarpinu, hvað þá þegar Bjössi sjálfur er mættur í 101. Svona kvikindi fara ekkert alltof vel með mannveru þegar þeim dettur í hug að það sé matartími. Og ef við hefðum hlustað á aðrar raddir sem voru að láta þá bara í friði og leyfa þeim að lifa hérna með okkur á klettinum. Og þá spyr ég á móti: Hvaða líf? Það er ekki eins og þeir geti eitthvað lifað af hérna. Það er sama sem ekkert fæði handa þeim. Ég meina þá fyrir utan rollur og aðrar heimiliskepnur hjá skagfirskum bændum. Báðir birnirnir sem hingað hafa komið í ár voru mjög illa farnir heilsufarslega séð. Í fyrsta lagi þá held ég að þeim hafi verið gerður greiði með því að skjóta þá. Reyndar ef ég hefði verið skagfirskur bóndi og vaknað upp einn daginn við að ísbjörn væri að róta upp rósabeðinu mínu. Þá hefði ég barasta ekkert verið að segja neinum frá því og bara sótt stóra riffilinn og skotið gerpið sjálfur. Það er ekkert grín sko hvaða fjárhæðir maður getur fengið fyrir feldinn af þessu. Sérstaklega af jafn stórum eintökum eins og þessi sem komu hingað. Sem leiðir mig líka að þeirri hugmynd: Hvernig ætli kjötið af ísbjörnum sé? Svona til átu. Ég hefði ekkert á móti því að smakka ísbjarnarkjöt. Og verið að fá einhverja fokking dana til að koma og veiða og flytja björninn í burtu. Ég ætla rétt að vona að mínir skattpeningar hafi ekki farið í þann kostnað.

Næsta mál á dagskrá er hins vegar öllu alvarlegra. Þannig er mál með vexti að nú á þriðjudaginn síðastliðinn héldum við frónbúar hátíðlegan þjóðhátíðardag. Og eins og margir aðrir glaðreyfir einstaklingar fórum við Freydís í ferð í 101 til að bera hátíðarhöldum vitni. Ég segi einstaklingar vegna þess að fyrir utan heilan helling af innfæddum voru þarna hrúgurnar af asíubúum og pólverjum. Einnig mátti sjá stöku túrhest að kíkja á frelsisglaða íslendinga. Alla vega þá var þetta ekki í fyrsta skipti sem ég fer í bæinn á 17. júní til að hafa gaman af og gefa Freydísi kandífloss og blöðru. En í fyrsta skipti varð ég var við mikla nálægð róna og fyllirafta í hátíðarhöldunum. Og það sem stakk mest í augu var að þetta voru upp til hópa helvítis pólverjar sem ultu þarna um göturnar ógeðslegir og settu stóran svartan blett á hinn rammíslenska 17. júní. En það var ekki það versta, langt í frá... Freydís fann til svengdar svo við ákváðum að snæða langloku á Söbvei, rétt hjá Ingólfstorgi. En nei, þá eyðilagðist dagurinn gjörsamlega fyrir mér. Í alvöru talað þá var verið að spila einhverja helvítis indverska tónlist á Ingólfstorgi. Á torginu sem kennt er við manninn sem hóf búskap í Reykjavíkinni sem við köllum höfuðborg okkar var verið að spila fokking heimstónlist á deginum sem við fögnum sjálfstæði okkar. Þegar við gleðjumst yfir öllu sem íslenskt er, spila þeir fokking heimstónlist. Ég skil ekki hvernig við eigum að fagna 17. júní, okkar frelsisdegi, með útlenskri tónlist. Sko mér finnst ekkert að því að tónlistarfólk troði upp á 17. júní á erlendu tungumáli svo lengi sem hljómsveitin sé íslensk og sé að spila sína eigin tónlist. En heimstónlist? Ég fór beina leið upp í Mosó til að rifja upp hvernig alvöru íslensk 17. hátíðarhöld fara fram.

Um kvöldið fór ég aftur í bæinn einungis til þess að verða vitni að einhverri ömurlegri íslenskri ballhljómsveit, kóvera svona leiðinlega britpop tónlist. Mér finnst þetta bara fokking ömurlegt að þurfa að horfa upp á þetta. Eigum við ekki bara að opna Ísland sem svona einskismannsland þar sem allir mega koma og fokka hver öðrum upp eins og þeir vilja. Mér finnst í alvöru eins og eina skrefið sem eftir er í fjölþjóðavæðingu Íslands sé að leggja lýðveldið niður og skrá alla íslenska ríkisborgara sem norska og hypja okkur héðan og leyfa þessum helvítis tælendingum og andskotans pólverjum að taka eyjuna okkar. Það er ekkert annað en þjóðernishreinsun í gangi hérna.

Dick of the day

Would you like from fries with your Big Mac? No, because there’s no such thing as a Big Mac in a world without meat. And that’s exactly what we would have if women ran the show. No meat, just a bunch of aimless dreams and junior high grab-ass horseshit.

-          Dick Masterson

Bíll dagsins

Bíll dagsins er hinn kyngimagnaði sendibíll Ford Transit ST 140 Sport. Þetta er svona skemmtileg sportútgáfa af þessum mest selda sendibíl í heimi. Hann er með tjúnaðri díselvél sem skilar út einhverjum 140 hestöflum eins og nafnið gefur til kynna og kemur hann á one-off 18 tommu álfelgum sem eru sérhannaðir á Transhit. Einnig kemur hann með fullu boddíkitti og spolrtröndum sem einhverra hluta vegna eru bara á húddinu og framstuðaranum. Síðan er hann hlaðinn aukabúnaði eins og leðri og rafmagni í rúðum. 6 diska spilari og sitthvað fleira. Mér hlotnaðist meira að segja sá heiður að fá að taka í fyrsta og eins svona bílinn hér á landi síðastliðinn fimmtudag. Og já, hann virkar aðeins betur en venjulegur Transhit. Nú er bara að krossleggja fingur og vona að hann sé ekki jafn bilanagjarn og hefðbundna útgáfan, sem ég er svo heppinn að fá að gera við stöku sinnum.

Lag dagsins

Such great heights – The Postal service

Jæja þá er loksins komið að því að maður er að blogga í fyrsta sinn á nýju tölvunni. Þannig er mál með vexti að gamla IBM talvan frá 2003 er komin í klessu. Ekki nóg með að hún hrundi þrisvar sinnum í sömu vikunni þá fékk hún einhvern ógisslega leiðinlegan vírus í endan á vikunni að ég gjörsamlega gafst upp á henni. En nú er ég sumsé komin með nýjan netnaut til að bauna á ykkur mínum sjúklegu hugsunum og þunglyndislegu tilfinningum.

Og enn skemmtilegra nokk, þá er ég hér með dagbókarfærslu. Já ég auglýsti Cherokee gamla (Old Blueeyes) til sölu á sunnudaginn síðastliðinn. Og sjitt hvað ég var ekki að búast við þessum geðveiku viðbrögðum sem hann fékk. Klukkan svona kortér í fimm hringdi fyrsti og eini gaurinn og um leið og hann fékk að vita að þetta var ekki Grand Cherokee, missti hann allan áhuga.

Svo var ég líka búinn að keyra um í eina og hálfa viku eða svo með svona til sölu miða í glugganum og ekki einn einasti hringdi. Hvað er að ykkur fólk? Hér er ég með þennan frábæra Cherokee og þið bara hunsið hann. Ég er hérna fátækur skólamaður og mig sárvantar þennan péning. Bara 200 bláir og málið er dautt.

Hverfum nú aftur í tíma er íslenska þjóðin lifði lífi sínu í mesta sakleysi er móðir jörð vildi á sig minni og skókst þá veröld frónbúa öll. 6,3 á richter takk fyrir. Það er nú ekkert svo mikið minna en út í Kína hérna um daginn. Jú víst var þetta mikið og fólks slasaðist og allt það. En í Kína var fólk að drepast í þúsundavís og 6 milljónir grjóna misstu heimili sitt. Hérna er látið eins og himinn og jörð séu að farast yfir nokkrum brotnum diskum og eitthvað. Þessi jarðskjálfti var svo yfirdrifið blásinn upp af fjölmiðlum að það var orðið fyndið. Meira að segja erlendir fjölmiðlar streymdu á svæðið og ég veit ekki hvað. Ég frétti meira að segja af einum íslendingi í Kanada sem hringdi í dóttur sína í Reykjavík til að athuga hvort ekki væri í lagi með hana.

Svo sér maður í fréttunum þessar myndir úr öryggismyndavélunum á Selfossi og Hveragerði. Allar búðarhillur tæmast og fólk stendur varla í lappirnar og eitthvað. Eina sem komst að í hausnum á mér var: Djöfull hefði ég verið til í að vera þarna og fá að prófa svona. Þess í stað var ég staddur undir bíl á lyftu í vinnunni. Ég verð nú að játa að ég fattaði ekki einu sinni hættuna á að bíllinn myndi detta á mig. Ég var skælbrosandi að spyrja vinnufélagana hvort þeir finndu skjálftann. Hálfviti, gólfið gekk í bylgjum. Auðvitað fundu allir skjálftann.

Það skemmtilegasta við svona óvænta jarðskjálfta er samt að allir fara að gruna náungan um að vera að gera eitthvað í sinn garð. Þá með að hrista eitthvað þannig að viðkomandi teki eftir því og truflist jafnvel við það sem hann er að gera. Það kemur oft góður svipur á fólk þegar stekkur útúr bílnum eða jafnvel gámnum eða hvað það nú er, gargandi hver er að hrista.... Og kemst ekki lengra vegna þess að það fattar að það er enginn þarna.

Djíses kræst. Þetta er nú gallinn við að not Word til að blogga. Nú er ég búinn að vera að skrifa þetta blogg í þrjá daga, og ég er gersamlega stopp í þessu.

Það er eitthvað endalaust mikið sem ég er búinn að vera að spá í undafarna daga en það er svo ógeðslega mikið og þegar eitt nýtt kemur inn dettur annað gamalt út. Og þar sem ég er nú búinn að fá þá flugu í höfuðið að kaupa mér traktor og við Maggi tökum þátt í traktoratorfærunni á Flúðum um Verslunarmannahelgina. Sem og mér datt í hug að kaupa mér skellinöðru, þá er ekkert blogglegt eftir. En já, ég auglýsti sumsé eftir skellinöðru í dag og ef þið vitið um einhvern sem þarf að losa sig við skellinöðru megið þið endilega hafa samband við mig.

Annars vorum við Maggi að tala saman um síðustu helgi og það kom upp, sennilega meira í gríni en eitthvað annað, að finna okkur traktor og smella á nokkrum túrbínum og fara með hann í traktoratorfæruna í ár. Ég tók þessu samt aðeins meira en í gríni og bara svona að gamni tékkaði ég á því hversu margar túrbínur ég gæti fengið að hirða úr ruslinu í vinnunni. Og bada bing á innan við klukkutíma var ég kominn með 3 stykki, kannski 4. Þannig að Maggi, ef þú ert að lesa þetta þá liggur þrýstingurinn á þér. Þar sem komið er TURBO og aðstaðan til að smíða er svo að segja fyrir hendi vantar bara aðal púslið, traktorinn sjálfan. Þannig að aftur. Ef einhver veit um lítinn traktor bara með afturdrifi, endilega hafa samband við mig.

Framundan er samt gott sumar motorsportlega séð. Á laugardaginn verður akstursbrautin notuð sem sérleið í rallinu og ætla ég að kíkja þangað. Sérstaklega þar sem vinnufélagi minn, hann Óli er að keppa. Það er líka von á einu stykki Mitsubishi Evo X til landsins. Kvikindi sem er ekki nema 1000 hross út í götu. Maður á eftir að hafa vakandi augu yfir honum uppá spyrnubraut í sumar. Þess má einmitt geta að á laugardaginn er búið að auglýsa að verði test´n´tjún sessjón. Spurning um að kíkja á það líka.

En já, ég fór í bíó einhvern tíma fyrir löngu síðan og sá nýjustu Indiana Jones myndina. And here´s the deal. Maður veit af því að þegar mamma og pabbi voru ung þá fóru þau jafnvel á tónleika og í kvikmyndahús. Þá hlustuðu þau kannski á Deep Purple og sáu Indiana Jones eða Rambo. Kannski ekki mjög raunveruleg dæmi en það er samt staðreynd að pápi minn keypti sér ekki plötur sökum þess hve dýrar þær voru. Ég á sönnun þess í formi úrklippu úr Vísi (spurning dagsins: Kaupir þú oft plötur. Árni, húsasmiður: Nei, þær eru svo dýrar.) Samt sem áður er til Deep Purple vínyll heima. Og já, mamma mín fór á Led Zeppelin tónleikana þegar þeir komu hingað. Alla vega nú hefi ég upplifað það að fara á tónleika með goðsögnum á borð við Deep Purple og Iron Maiden. Það var gífurleg stemning að sjá þessar lifandi risaeðlur að spila á sviði og ég fann fyrir því hversu merkilegt það var að ég var að sjá eitthvað sem foreldrar mínir upplifðu í blóma sínum. Samt sem áður var það meiri eftirvænting að fá að sjá NÝJA Rambo mynd í BÍÓ og sömuleiðis Indiana Jones. Biðin eftir þessum myndum var miklu meira óþreyjufull heldur en biðin eftir einhverjum tónleikum. Og á meðan tónleikunum stóð var ég alltaf að hugsa um þá æðislegu hljómsveit My morning jacket þegar þeir hituðu upp fyrir Foo fighters hérna í den. Á móti því hvernig myndirnar gjörsamlega hrifu mig með sér og er ég sannfærður um að eina myndin sem er betri en Rambo IV, er í raun Rambo: First blood, sem ég er farinn að horfa á reglulega.

Djöfull þarf ég að fara að slíta mig úr þessari prísund að lifa í faðmi foreldra, tengdaforeldra jafnvel. Ég er að farast úr þörf á að eignast mitt eigið hreiður, með tvöfölddum bílskúr og hund og svo að skjóta niður nokkrum krökkum. En eins og alltaf er veröldin með eitthvað mikið á móti því að ég geti lifað mínu lífi...

Dick of the day

Fuck parades. They’re for ladies. Fuck a day off work. Men love to work. Fuck a day-long war marathon on the History Channel. Every day should be a day-long war marathon on the History Channel.

Bíll dagsins

Bíll dagsins í dag ku vera Pontiac Firebird TransAm. Lítur út fyrir að vera gamall en er í raun glænýr. Handsmíðaður af Year One og kallaður BAN3 Burt Reynolds edition. Kvikindi sem smíðað var til heiðurs Smokey and the Bandit myndunum, fyrstu 2 ekki þeirri þriðju.

Þessi skartar LS7 V8 vél sem hóstar auðveldlega upp einum 650 hestum og treður þeim í hakkavél gírkassans.

Tékk itt át ræt hír.

Lag dagsins

Seek and destroy - Metallica

Sjiiiit hvað ég nenni ekki að vera á vinnumarkaðinum lengur. Af hverju er ekki boði sem framaval að vera svona frílóder bara. Ég gæti pottþétt bara hengt mig inná tengdó eða eitthvað. Bara farið í gegnum lífið án þess að þurfa að vinna fyrir mér. Þau yrðu líka ábyggilega mjög ánægð með mig ef ég léti það verða að veruleika. Maður er bara einhvern veginn svo fullur af leti núna þegar skólinn er allveg búinn. Ég var enfnilega í svona tveggja vikna lotu í skólanum sem var kennd á einni viku þannig að ég var í skólanum frá 8 til 16 svona eins og í barnaskóla. En þegar maður er svona lengi í skóla tekur því í raun ekki að vera eitthvað að vera að fara í vinnuna í klukkutíma. Þannig að ég er ekkert búinn að fara í vinnuna síðan á fimmtudaginn í þarsíðustu viku. Núna þegar komið er að því að fara að vinna aftur á mánudaginn er ég svo innilega ekki að nenna því. Eins gaman og mér finnst í vinnunni. Í raun ætti það að vera þannig að ég gæti ekki beðið eftir að komast aftur í vinnuna en einhverja hluta vegna þá er það ekki svo. Samt veit ég að um leið að ég er kominn inn í verkefni í vinnunni að þá á ég ekki eftir að vilja fara heim. Samt einhvern veginn finnst mér geðveikt leiðinlegt að skólinn sé búinn. Maður á eftir að sakna skólafélaganna.

Hvers vegna í andskotanum finnst manni allt hljóma miklu betur þegar það er sagt á ensku heldur en íslensku? Er þetta virkilega ástandið á þjóðernissinnanum mér? Undanfarið hef ég mikið verið að hugsa um að skrifa blogg á ensku. En til hvers væri það í raun? Þá væri ég nú bara að stækka hóp fólks sem kærir sig ekki um að lesa vitleysuna úr mér. Sérstaklega eins og þessa sem er í raun ekkert annað en stefnulaust þvaður í svefnavana manni sem langar ekki að fara að sofa eins og lítill óþekkur strákur.

Þegar ég settist niður áðan fannst mér ég hafa eitthvað svo mikið til að skrifa um en svo kemur á daginn að ég hef nákvæmlega ekkert sem er nógu merkilegt til að deila með mér.

Æji ég veit ekki... Maður er bara eitthvað svo ruglaður í hausnum þessa dagana. Ég er eitthvað svo langt niðri... Lengra heldur en ég hef verið síðan ég kynntist Freydísi. Ég veit ekkert hvað er í gangi. Mér finnst einhvern veginn eins og ég sé að missa tökin á lífi mínu. Hvert einasta smáatriði er orðið að geðveikum erfiðleikum fyrir mig. Mér finnst eins og ég sé fastur í fangelsi samfélagsins og hversdagsleikans. Mér er haldið niðri og ég er að kafna. Það er ekkert sem ég get gert...

Til að gera þér, lesandi góður, betri hugarlund um mitt hugarástand þá dreymdi eftirfarandi um daginn: Ég var að vinna á einhverju skítaverkstæði í Kópavogi með nokkrum strákum úr Brimborg. Við hliðina á skemmunni sem við erum að vinna í stendur ógeðslegur Chevy ´57 monster truck. Við erum að tala um að boddíið er úr trefjaplasti og þakið er brotið. Samt sem áður girnist ég þennan trukk og einn vinnufélaga minna kveðst þekkja eigandann. Ég segi endilega láttu hann vita að ég er tilbúinn að borga tíuþúsund fyrir gripinn. Næsta dag mætir kappinn á svæðið með Leoncie í eftirdragi. Heyrðu, þá er það hún sem á trukkinn. Nema hvað að Leoncie er svoleiðis kafloðin á bakinu og ég lýsi ekki einu sinni handakrikunum. 15.000 kall á borðið og málið er dautt. Alsæll keyri ég í burtu á nýja ógeðslega tröllatrukkinum mínum. Svo allt í einu dettur púströrið undan og óhljóðin í átta gata rokknum eru svo svakaleg að hljóðhimnurnar mínar springa. Sársaukinn er svakalegur en um leið sé ég að hópur af leikskólabörnum er að fara yfir götuna. Ég stíg á bremsuna en plægi bara beint í gegnum krakkaskarann. Loks þegar bíllinn stoppar er ég þversum á annari götu og fólksbíll er við það að keyra inn í hliðina á mér. Í baksýnisspeglinum sé ég hörmungar barnanna en ég heyri ekki öskrin í þeim bara hljóðið í V8 big block. Ég brosi út í annað og heyri þá bílflautu og dekkjaískur. Ég vakna með óþægilega tilfinningu í líkamanum.

Þetta er kannski einn af þessum draumum sem maður á ekkert að vera að segja frá... Hvað þá heldur þessi færsla. En einhverja hluta vegna þá léttir það geðveikt á mér að setja svona bull á netið.

Hefur einhvert ykkar hætt að drekka gosdrykki? Ég er að reyna það núna en djöfull er það erfitt. Ég meina það er ekki einn einasti helvítis staðgengill fyrir gosdrykki til í heiminum. Jú appelsínusafi eða eplasafi eða einhver af þessum helvítis ávaxtasöfum. Allir þessi safir eru bara svo djöfulli ógeðslegir að þeir eru gjörsamlega ódrekkandi.

Ég vildi að ég gæti losnað undan þessu helvítis böli sem fylgir því að vera mannvera. Ef ég gæti verið hvaða dýrategund sem er myndi ég velja að vera annað hvort hrafn eða úlfur. Lifa frjáls og þurfa ekki að treysta á neinn nema sjálfan mig. Sem í sjálfu sér er dálítil þversögn við þau dýr sem ég valdi mér vegna þess að hrafnar standa saman þegar í krappan sækir og úlfar eru hópdýr. En ef ég væri úlfur myndi ég sjálfsagt slíta mig frá hópnum og fara mínar eigin leiðir. Ég veit það ekki en oft langar mig til að við mannfólkið gætum verið líkari úlfum. Það er staðreynd að hinir sterkustu lifa af en í heimi manna þá hefur hugtakið sterkur verið yfirfært frá líkamlegum gjörvileik á það að hafa djúpa vasa og góðan lögfræðing. Málin eiga ekki að leysast þannig. Hinir hæfustu lifa af, aðrir deyja...

Hvar ætli ég væri staddur ef ég hefði fæðst, segjum bara í kringum árið 800 eða eitthvað. Ætli ég væri þá snargeðveikur drápari og nauðgari eða bara einhver aumingja bóndablók.

Eftir hverju er ég að bíða? Hvað bíður mín? Til hvers í andskotanum er ég í þessum helvítis ömurlega heimi? Hefur það nokkurn helvítis tilgang að tilheyra þessu jarðríki?

 

Dick of the day

Women are the only creatures on the planet dumb enough to think their birthday is an actual holiday. Birthdays are not holidays. Just like weddings, coffee, pets, and anniversaries that don’t end in and also are “0″; birthdays are not a big deal.

A woman once told me that I had to be nicer to her because it was her “birthday week.” Are you fucking kidding me?

Men are better than women at having birthdays. Men are so much better than women at birthdays that I don’t even know when my birthday is.

-         Dick Masterson

Bíll dagsins

Bíll dagsins heitir því einstaklega stutta nafni Mercedes-Benz Actros BlackEdition. Það voru tveir svona á Bílar & Sport sýningunni í Fífunni um daginn og ég kolféll fyrir þeim án þess þó að ná að skoða þá.

Lag dagsins

In the waiting line – Zero 7

Do you believe

In what you see

Motionless wheel

Nothing is real

Wasting my time

In the wating line

Do you believe

In what you see

Getur einhver sagt NAUÐGUN!!!!?




Gaman að segja frá því að ég var líka að bæta nokkrum myndum við Dittinn og dattinn.

Þá er maður sestur hér niður með Sly and the Family stone í heddfóns, náttbuxur og Dr.Pepper. Talvan er nýkomin úr viðgerð og nú skal bloggað.

Ø      Ég veit að ég kem ógeðslega seint með þetta umræðuefni en... GAS-MAN!!! Maðurinn sem á örfáum sekúndum stimplaði sig inn í íslenskan húmor sem alger klassíker. Við erum að tala um ódrepanlegan brandara sem á pottþétt eftir að lifa okkur öll. Í alvöru talað. Hvernig ætli líf gaursins hafi breyst þarna þennan örlagaríka dag á suðurlandsvegi. Ætli hann hafi vaknað þennan morgun og hugsað  með sér: “ Í dag er dagurinn sem ég verð frægur...” Ok kannski ekki en samt maður. Það er bókað mál að greyið maður er orðinn að fórnarlambi eineltis á vinnustað eftir þetta uppátæki sitt. Ekki nóg með það heldur er öll þjóðin að velta sér uppúr þessu. Sem ég verð að viðurkenna að er drepfyndið. Gaurinn er samt pott þétt ennþá heima hjá sér bara “Fokk, af hverju gerði ég þetta?”

Ø      Þessa dagana er ég á einhverjum lyfjakúr vegna óþæginda í maga og eitthvað. Og mikil ósköp hvað ég var heppinn með aukaverkanir. Málið er að þetta ólyfjan bitnar á hægðum mínum. Og jafnframt spyr ég; er maður með samkynhneigðar tilhneigingar ef maður hefur yndi af því að hafa hægðir? Sérstaklega þegar þær renna svona ljúflega út eins og núna. Við erum jafnvel að tala um það að maður tekur sér tímarit í hönd og brosir út í annað á leið sinni á náðhúsið. Mér finnst fátt betra en að draga buxur mér að hælum, setjast niður og sökkva mér ofan í grein um átta til tólf strokka lúxusbifreiðar að þeysa um ítalska fjallasali Alpana. Á meðan matur gærdagsins rennur hægt en ljúflega út nær maður jafnvel að lesa heilu greinarnar. Við erum að tala um að kjallinn er að eyða tveim til þrem stundarfjórðungum á hvíta drekanum. Og þar sem ekki er verið að rembast ræður magnið ríkjum. Í alvöru talað þá er það hætt að vera afrek að taka eitt sessjón sem nær að brjóta yfirborð láðsins frá botni.

Ég hugsa að ég hafi ekkert annað handa ykkur nema að hér kemur ein saga um 2Dudes, hvort sem ykkur líkar betur eða verr. Plús það að það er bílasýning í gangi í Fífunni núna og ég ætla að skella mér á morgun. Stefni á að taka margar myndir og koma með stutta umsögn hingað. Áhugasamir getið fylgst með.

 

Dick of the day

The truth is, if a woman doesn’t hate sex with you, you’re doing it wrong. Yes, women hate sex. Yes, women hate sex with me — especially with me. And yes, women are all whores.

That’s Man Zen.

Women only deserve anal.

-         Dick Masterson

Bíll dagsins

Audi R8 Tdi – af því að ég varð að velja einhvern bíl og ég sá IronMan í gærkveldi. Þar keyrir aðalsöguhetjan um á úreltum Audi R8 en nýjasta nýtt í R8 bransanum er V12 dísilmótor.

Lag dagsins

Gas Gas Gas (af götunni) – Gas-Man má heyra hér.

Ég held að verði að byrja þessa færslu á því að vara fólk við því að hún verður kannski ekki mjög settleg. Þannig að þið viðkvæmu sálir sem ekki getið talað opinskátt um ykkar hægðir ættuð að vafra á aðrar slóðir.

En ég var einmitt staddur við vinnu mína, oftar sem ekki, og var að spjalla við samnema minn í “automotive problem solving”. Við erum nú komnir með samband okkar á það stig að ég tel mig geta farið að kalla hann kunningja minn, og var hann að tala um bloggið mitt. Ekki það að hann hafi eitthvað lesið það en ég var enn mjög þungt hugsi um þáverandi nýútgefna færslu. Ef þú hefur ekki lesið síðustu færslu legg ég til að þú gerir það núna...

Velkomin(n) aftur. Ég sagði Óla sumsé allt um hvað ég hafði skrifað og hann bara hikaði ekki “Á meðan batteríið í fartölvunni minni var í lagi tók ég hana alltaf með.” Fartalva segirðu... Já, það er vel gerlegt. Jafnvel gerlegt svo að ég hefi þegar gjört svo. Eitt sinn vildi meira að segja svo að ég var með einhver helvítis veikindi í mér sem öllu því að ferðir mínar á náðhúsið voru svo tíðar að það tók því harla að standa upp. Þá einmitt gerði ég mér lítið fyrir og sett fartölvuna upp á kamrinum þannig að ég gæti þar gengið örna minna á meðan ég naut góðrar hreyfimyndar. Sú uppsettning virkaði mjög vel fyrir mig þannig að ég ákvað að þetta væri eitthvað fyrir mig. Eða þannig að ég gat tekið tölvuna með og kíkt á veraldarvefinn eða eitthvað í þeim dúr, MSN jafnvel. En það kom á daginn að fartalvan á Gustavsberg var frekar erfitt fyrir mig. Ég veit ekki hvort að það sé vegna þess að ég er með svo feitan rass eða stinnan rass en ég verð að sitja tryggilega á mínum sitjanda til að geta hleypt skothríðinni út. Málið er sko að ná hæfilega mikilli gliðnun þjóhnappanna. Og þegar maður situr á svona lítilli klósettskál þarf maður að sitja helvíti beinn í baki til að geta verið í fartölvunni líka. Alla vega ég sko, spurning hvort að það sé bara ég útaf lengd framhandleggja minna. Alla vega þá verð ég alltaf að hvíla olnboga á hnjám með tilheyrandi framhalla. Þannig að ég er sjálfkrafa búinn að útiloka fartölvuplássið í kjöltu mér. Nú þá er bara setja tölvuna á gólfið, kann einhver að segja. En í alvöru talað þá verður það nú bara til þess að stúta bakinu á sér auk þess sem maður er farinn að halla sér ALLTOF langt fram á við. En þegar maður situr á dollunni og hallar sér strekkir maður einmitt á rasskinnunum og ég næ minni hæfilegu gliðnun þegar ég legg olnbogana á hnén. Ef ég hins vegar sit of uppréttur þá finnst mér bara eins og lorturinn nái ekki að yfirgefa líkama minn nógu hreinlega. Og ef ég á að vera fullhreinskilinn þá finnst mér bara geðveikt ógeðsleg tilfinning að finna eitthvað renna á milli kinnana.

En já það sem ég er semsagt að reyna að segja er: Fartalva sem dægradvöl á skytteríinu? Ég get ekki séð það sem almennan valkost. En ykkur er frjálst að tjá ykkur í kommentakerfið um mína niðurstöðu.

Að öðrum kosti var ég að velta þessari spurningu fyrir mér. Hvenær kallar maður einhvern kunningja sinn eða vin sinn. Ég hef haft þann háttinn á að fólk sem ég er að vinna með eru vinnufélagar mínir. Síðan ef ég byrja að tala við þá um eitthvað annað en vinnuna, og þá jafnvel farinn að fara yfir hvað planið er að gera eftir vinnu, eins og til dæmis fjölda klósettferða sem og númer 1 eða 2, þá erum við að tala um kunningja. Þegar skoðanaskipti eru orðin soldið persónuleg ef ég má segja svo. Eins og við Óli erum komnir inná núna. Svo er það vinastimpillinn. Mér finnst hann ekki eiga við fyrr en maður er farinn að hitta hinn aðilann utan vinnustaðarins. Það er svona eins og við Tóti erum löngu komnir inná. Æji ég veit ekki allveg hvað ég er að reyna að segja. Kanske bara það að mörgum finnst vinur og kunningi vera það sama. Ég vill meina að þar sé reginmunur á. Þetta er svona eins og kærasta og unnusta. Fyrst er gellan bara gella. Maður hözzlar hana og ef vel fer og maður fer að hitta bara þessa einu skonsu og enga aðra, er hún komin með kærustustatus. Status sem þýðir: Já, ég er að fíla þessa hér og er því ekkert að leita frekar. En það þýðir þannig séð ekki neitt. Ég er ekkert að segja að ástin spili inní eða neitt. Þetta er bara skonsa sem ég tel mína.... Svo, ef allt leikur í lyndi og ástin tekur sér bólfestu og nær að blómstra, kemur að stóru spurningunni. Svari sprundið játandi nær hún sér í stöðuhækkun og nefnist þá unnusta. Þá erum við farin að tala um einhvers konar skuldbindingu. Maður er opinberlega búin að játa að maður elski stúlkuna og vilji eldast með henni.

Ég vill meina að þetta sé svipað með vinur/kunningi dæmið. Kannski ekki með sömu sterku tilfinningu en samt sem áður er viðkomandi fyrst á kunningjastatus og ef allt gengur upp, sameiginleg áhugamál og fleira í þeim dúr, má hækka upp í vinastatus.

Dick of the day

Hér með kynni ég til leiks nýjan lið. Líkt og bíll dagsins og lag dagsins nema að hér mun ég sitja inn tilvitnun í mann sem ég rakst á á vefnum. Hann heitir Dick Masterson, er snargeðveikur og heldur uppi heimasíðunni MenAreBetterThanWomen.com. Endilega tékkið á kauða nema að ykkur nægi stöku setning hér í nýja liðnum mínum. Ég veit ekki enn hvort ég eigi eitthvað að vera að þýða þetta yfir á íslensku en ég þetta mun alla vega byrja upp á engilsaxnesku. En alla vega þessi Dick er geðveikur á þann hátt (og ég ímynda mér að þú, lesandi góður, sért búin(n) að átta þig á því) að hann telur karlmenn konum fremri. Því fer þó fjarri að hann sé samkynhneigður. Hann bara þekkir konur að eigin sögn og ef þið fylgist með þessum lið þá komist þið að því hversu vel. Alla vega skulum við bara kikka þessu af stað.

Women like to be ignored because they don’t want to feel the pressure of having to say something smart. Imagine a five pound bag packed with ten pounds of shit. That’s a woman’s brain. It’s under an extreme amount of pressure, and full of more shit than it can handle. When you let a woman know that her brain is not what’s important to you, you’re dumping out all that shit and bringing her some sweet relief.

-         Dick Masterson

Bíll dagsins 

Ford Tudor ratrod. Pabbi er búinn að gefa mér leyfi til að smíða svona í bílskúrnum heima ef ég drulla mér til að selja Cherokee.

Lag dagsins

More than a feeling – Boston

 

P.S. Ég vill líka benda áhugasömum á að hérna á vinstri vængnum neðst er ég búinn að setja inn hlekk sem heitir hreyfimyndir. Hann mun leiða ykkur inn á youtube dótið mitt. Endilega kíkið á. Ég er búinn að gera 19 sekútna teiknimynd og alles.

Ég átti ákaflega skemmtilegt samtal við Tóta nokkurn í dag um það að hvað maður geti gert til að stytta sér stundir á meðan maður hægir á sér. Á morgun bænum tíðkast það að eta eigi mikið grænmeti og ávexti og vill þá oft á tíðum ganga hægt að ganga örna sinna. Þá spyr maður sig að jafnaði: er ekki eitthvað hægt að gera til að láta þá athöfn að losa saur virðast ganga hraðar? Nú það er ekkert leyndarmál að þorri allra mannvera á það til að næra huga sinn með lestri á meðan það aflestar innihaldi þarma sinna. Nú er ég á máli því að lestur er ágætis dægrastytting á dollunni og ku einnig vera mitt helsta val svo lengi sem ég hafi eitthvað gott að lesa. Upp á síðkastið hafa bílablöðin staðið fyrir sínu á náðhúsinu.

Það kom meira að segja einhvern tím til umræðu í hinum ágæta útvarpsþætti Tvíhöfða, hjá þeim Jóni Gnarr og Sigurjóni Kjartans að Andrés Önd kallaði fram skilyrta hegðun hjá fólki. Það var aðallega Jón Gnarr sem hélt því fram að hann mætti bara alls ekki sjá Andrésblað og þá þurfti hann umsvifalaust að hægja sér. Ég ætla ekki að fullyrða neitt um réttmæti þess en það er hins vegar annað mál að ef ég á ekkert til að lesa þá eiginlega get ég bara ekki teflt við páfann.

En Tóti kom með þá líka áhugaverðu spurningu hvort ég gripi ekki bara í PSP tölvuna ef sá gállinn léki á mér. En staðreyndin er bara sú að ég á í stökustu vandræðum með að einbeita mér að rembingnum ef ég er í tölvuleik og öfugt. Einhverra hluta vegna get ég bara ómögulega gert bæði í einu. Samt sem áður á ég það til að horfa á sjónvarpið samfara því sem ég spila á PSP. Hins vegar er það ekkert mál, t.d. eins og í vinnunni þá hef ég ekkert lestrarefni til að grípa í er náttúran kallar, og þá er ekkert annað í stöðunni að gera nema að draga upp símann. “Ace of spades” er leikurinn og mér finnst það ekkert mál, enginn hagsmunaárekstur þar.

Svo er það líka náttúrulegi kosturinn... Að sitja bara, gónandi út í loftið og láta hugann reika. Tóta finnst það t.d. vera lang þægilegast. Hann segist vilja einbeita sér að því að kreista múrsteina, ég hef hins vegar gert slíkt heima hjá honum og þá var alla vega bílablað á aðstöðunni. Ég veit það samt ekki. Ég einhvern veginn hef aldrei getað vanist því að góna út í loftið á meðan. Allveg síðan ég var barn var það hin besta stund þegar maður sat á Gustavsberg og hleypti hugsunum sínum á flakk. Málið var samt það að við vorum þá með tvö salerni á heimilinu. Annað var ekki nema kannski einn þriðji af hinu, þá í sambandi við herbergisstærð. Mér fannst einhvern veginn að ég varð að fara á stærri aðstöðuna til þess að geta leyft mér að reika um heima og geima. Ef ég fór á litla þá var alltaf einhvern veginn eins og hugur minn væri fangelsaður. En svo kom eitthvað fyrir með frárennslið og við hættum að geta notað stærri aðstöðuna. Þá kom þetta upp með að prófa sig áfram með ýmis hjálpartæki lokastigs meltingar. Á þeim tíma var það FourWheeler, Andrés eða GameBoy™. Það leið ekki löngu áður en ég uppgötvaði vandamálið sem fylgir því að gera fleira en eitt flókið í einu.

Hvernig sem það er þá er þetta samt málefni sem vekur áhuga minn. Hvað er það sem fólk gerir á bakvið luktar dyr þess heims er alheimur nefnir WC? Mörgum finnst þetta eflaust vera einkamál og friðhelgi einkalífsins eigi að kovera þetta. Málið er að svo finnst mér eigi vera. Að fá að vita hvað fólk gerir á skytteríinu er ákveðin leið til að fá kynnast mannkyninu betur. Þannig að ég vill ólmur að sem flestir láti ekki sitt eftir liggja og kommenti sína hlið á málinu.

Ég vill líka endilega benda áhugasömum á að ég var að setja inn nokkrar myndir úr Noregsför okkar Freydísar á síðasta ári. Endilega kíkið á myndasöfn hér vinstra megin að ofan.

Bíll dagsins

Ég tók þetta bara beint af vef Brimborgar.

Upphafið að Mustang Bullitt

Fyrir fjörtíu árum, árið 1968, kom nýr Ford Mustang GT fram í hinni frægu Hollywood kvikmynd, Bullitt, með Steve McQueen í aðalhlutverki. Í myndinni er einn flottasti eltingarleikur, sem um getur í kvikmyndasögunni, þar sem McQueen ekur með eftirminnilegum hætti um stræti San Francisco borgar.

Goðsögnin snýr aftur

Í tilefni þess að fjörtíu ár eru liðin frá sýningu myndarinnar ákvað Ford Corporation að framleiða takmarkað upplag af sérstakri útgáfu af Ford Mustang, sem í útliti ber sterkan keim af goðsögninni frá 1968. Bíllinn ber heitið Ford Mustang Bullitt.

Einfaldleiki ræður ríkjum í hönnun Bullitt

Í nýjum Ford Mustang Bullitt ræður einfaldleikinn ríkjum. Dökkgræni liturinn er áberandi á ytra útliti og kolsvart grillið, þar sem merkið hefur verið fjarlægt ásamt vindskeiðum. Toppurinn á tilverunni er vélin, sem er átta strokka, 4,6 lítra og 315 hestöfl.

Og í fyrsta lagi þá var þetta ekki beint Mustang GT þarna bakk inðe dei heldur Mustang 390. GT var þá hugtak sem ekki var til í Mustang heiminum. Í öðru lagi þá er Bullitt Mustang ekki nema 15 hrossum kraftmeiri heldur en hefðbundinn Mustang GT. Hann fær þessi 15 stykki með cold air intake og opnu Ford Racing pústi. Svo kostar jafn mikið og blæju Mustang GT, en djöfull er hann svalur. Við fíruðum upp í honum þegar hann kom í Brimborg og það er ekkert grín hvað hljóðið í honum er svalt. Svo eru bláar eldglæringar aftan úr púströrunum alls ekkert til að kvarta yfir heldur.

Þannig að ef einhver þarf að losna við 5,3 kúlur í hvelli skal ég allveg taka við þeim.

Lag dagsins

Mortal Kombat theme – The Immortals

OK, bara smá svona fyrirfram viðvörun en þetta er líklegast einhver sú allra óáhugaverðasta færsla sem nokkurn tíma hefur verið rituð á þessa síðu. Tjah, nema kannski fyrir utan Dukes of Hazzard færsluna mína hérna um árið.

Ég var að hugsa... Í gegnum tíðina hef ég einblínt mínum bílaáhuga á amerískar unaðsemdir. En svona upp á síðkastið finnst mér eins og amerísku bílarnir séu svo staðnaðir. Ég meina þeir eru ekkert smá flottir og geðveikir og kynþokkafullir og allt það. Eeeen, það er til fullt af öðrum bílum þarna líka. Ég held að ég sé að koma útúr skápnum sem svona olaránd bílaáhugamaður. Ég meina ég er ekkert hrifinn af öllu þessu ricer dóti sem er til. En snyrtilega breyttur bíll, sama hvaðan hann kemur, just floats my boat J.

Samt eru evrópskir bílar langtum skemmtilegri heldur en japanskir þegar kemur að útlitsbreytingum. DUB-style....

En eníhú... Þá eru páskar nú liðnir og birtir senn að vori. Einungis 2 vikur eru eftir af skólanum sökum kennaraleysis og er minn æðislegi Volvo mér hæst í huga. Þannig er mál með vexti að þrátt fyrir mitt æðislega gáfnafar, karlmannlegt útlit og gullinn ljónsmakka, er ég alger hálfviti og á oft á tíðum erfitt með að fylgja lögum umferðarinnar til hins ítrasta. Og einmitt sökum þess hef ég smáð andlit og æru hins svarta riddara af Svíþjóð. Og nú þar sem ég bíð míns tíma á réttingaverkstæði hér í borg óttans leyfi ég huga mínu að reika á ný þangað sem hann dvaldi þegar ég festi fé mitt í einni öruggustu bifreið allra tíma. En það er óskalisti minn yfir þá hluti sem ég tel gera bílinn einstakan og frábrugðinn öllum öðrum Volvo bílum. Ég bara verð að setja þetta niður á blað, þið fyrirgefið.

Mig langar til að breyta Volvo í ofur lækkaðan mafíubíl.

Ø      Loftpúðafjöðrun til að geta slammað honum við malbikið og dregið kviðinn úberflottur á kantinum. Og þegar maður þarf að vera skynsamur, þá get ég hækkað hann aftur.

Ø      Einhverjar heví svalar 18 tommur á ekkert of lágum börðum.

Ø      Kolsvartar filmur í rúðurnar.

Ø      Þessi framljós og stefnuljós í stíl.

Ø      LED hliðarstefnuljós með svörtum grunni

Ø      Svart sportgrill án merkja.

Ø      Lambo hurðir.

Ø      Xenon.

Ø      Sverta afturljósin.

Ø      Merseyspeed Evo framstuðara. Hann er reyndar gerður fyrir Peugeot 306 en það má breyta honum fyrir Volvo.

Og til að toppa þetta allt af þá langar mig til að taka öll Volvo merki af bílnum og setja í staðinn eitt Volvo Motorsports merki á skottið sem og Ferrari style prjónandi elg á sitthvort frambrettið. Sem ég stefni nota bene á að panta í dag. 

Þar sem ég sat áðan yfir hægðum var ég að velta því fyrir mér að breyttur bíll þarf á svölum lakki að halda en ég hugsa samt að svarti liturinn sem er á Volvo núna sé hinn eini rétti litur á bílinn. Líka bara vegna þess að allt sem ég var búinn að hugsa fyrir bílinn er svart og svart á svörtu er bara endalaust kúl. Og svo er það líka, hversu margir eru eiginlega að breyta Volvo á Íslandi í dag? Mér finnst þetta alla vega úber kúl...

Bíll dagsins

Í ljósi þeirrar umræðu sem undan er gengin þá er bíll dagsins einhver sá allra magnaðasti bíll í heimi. Það sést ekki mikið utan á honum nema að þetta er Honda Civic ´96 en um leið og hann fer í gang heyrist að ekki er allt með feldu. Gaurinn sem á þennan bíl er nefninlega búinn að smella Corvettukrami í Civicinn þannig að hann er að pumpa í kringum 480-500 hestöflum út í hjól. Endilega tékkið á build síðunni hérna. Bíll þessi gengur undir nafninu Civette og verð ég bara að segja: Props to you mr. Travis Cheney.

Lag dagsins

Keep on truckin – The Road Hammers

Áfram trukkabílstjórar.

Hér sest ég niður við dögun 25. aldursárs míns. Ég er endalaust myglaður, ekki einu sinni búinn að bursta gular tennur mínar. Hár mitt er úfið og skegg mitt ósnyrt og skítugt. Ég er orðinn gamall.

            Auk bakverkjar er gigtin farin að segja til sín, sérstaklega í kaldri veðráttu sem nú herjar á frónbúa. Allt í sambandi við líkama minn er farið að halda suður á bóginn. Bumban, karlmannlegu brjóst mín, hárið mitt og jafnvel þjóhnappar mínir, þótt enn stórglæsilegir, eru farnir að leita til suðrænni slóða. Ég bara get ekki skilið hvers vegna hár þarf að hverfa af höfði manns og færa sig á bakið og í nefið.

Þetta fer kannski bara að verða spurning um að panta tíma í ristilskoðun bráðum.

 

Með auknum aldri þurfa menn líka að breyta högum sínum og hegðun. Þetta hef ég gert í vinnu minni að sleppa því að fara í kaffi með ungu mönnunum sem fara beint á netið í tölvum vinnustaðarins. Þvert á móti fer ég í kaffikrókinn með eldri starfsmönnum fyrirtækisins og tek púlsinn á umræðum þjóðfélagsins. Og um daginn voru menn að ræða eldheitt málefni sem er staða bandaríkjamanna í nútíma heimssamfélagi. Vildu menn þá meina að þetta væri farið að nálgast fasisma. Einhverra hluta vegna er ég gjörsamlega sammála þeim. Þannig leiddi umræðan útí kommúnisma og kapítalisma. Einn maður hafði jafnvel á orði að hann myndi frekar kjósa að búa við kommúnisma heldur en hitt. Staðreyndin er jú sú að hugmyndafræðin á bak við báða isma er ekki svo slæm. Hins vegar er það mannlegt eðli að vera gráðugur og taka fyrst það sem manni langar í og leyfa svo hinum að slást um restarnar. Öfundsýkin er og verður alltaf til staðar í mannlegum samskiptum. Ef einhverjum gengur vel með eitthvað þá þarf alltaf einhver að koma og skemma fyrir honum. Það er staðreynd að heimurinn í dag er ekkert annað en risastór sandkassi fullur af leikskólabörnum. Og hvaða fólk er það hreinskilnasta og hreinasta mynd af mannlegu eðli? Það eru jú börnin...

            Ég er farinn að halda að það er bara tímaspursmál hvenær stóru US af A verða brotin á bak aftur. Í alvöru talað mætti halda að þau hafi þegar náð heimsyfirráðum. Það gerir enginn neitt nema þeir segi að það sé gott og blessað.

 

En ég er ekki það pólitískt sinnaður að ég geti vælt meira yfir þessu. Sérstaklega ekki á ammlisdaginn minn. Reyndar finnst mér þetta ekkert vera neitt merkilegur dagur. Ef satt skal segja vill ég bara halda upp á fæðingardag minn í kyrrþey. Bara ég og Freydís í rólegheitum. Ef ég fengi bara einn afmælispakka þá vill ég að hann sé frá Freydísi því það er það eina sem skiptir mig máli er að vita að henni sé ekki sama um mig. Það væri kannski allt í lagi að fá afmælisgjöf frá foreldrum sínum eða jafnvel bara símtal eða eitthvað. En þau muna aldrei eftir afmæli mínu, og hafa ekki gert í langan tíma. Að því loknu vill maður bara slaka á í smá stund, kannski borða kökusneið og þá er það komið. Ég þoli ekki þegar fólk þarf að gera geðveikt mál út af afmælum. Alla vega mínu það er að segja. Mér finnst allt í lagi að fá afsökun til að fara heim til fólks og fá kökusneið.

 

Ég gerði mér samt glaðan dag í gær að tilefni þess að 24 ár eru frá fæðingu minni. Ég frestaði þessu um tæpan mánuð, en í gærkveldi fór ég að sjá Sly Stone leika John Rambo í fjórða skiptið. Það var engin afsökun tekin gild og Freydís fór með. Þar sem þetta er ein blóðugasta Rambo myndin var Freydís ekki allveg að fíla þetta til að byrja með en í alvöru talað þá var hún komin svo mikið inn í myndina að hún var farin að hafa virkilegar áhyggjur af Rambo kallinum þegar á harðan var að sækja, rétt undir lok myndarinnar. Frá mínum bæjardyrum séð var þetta endalaust fyndið að sjá Freydísi svona yfir svona mynd. Hins vegar fannst mér þetta með betri myndum sem gerð hefur verið frá upphafi kvikmyndasögunnar.

            Nú er bara að halla sér aftur og bíða eftir að Harrison Ford gefi út sitt kombakk, en Indjána Jónas er á leiðinni. En þangað til þá kveð ég að sinni, einu ári frá því að vera kvartaldar gamall.

 

Bíll dagsins

Í tilefni af afmælisbulli þá er bíll dagsins jafnaldri minn frá 1984. En á því herrans ári gaf Ferrari út nýjan sportbíl af tilefni fæðingar nýs meðlims í íslensku samfélagi. Ferrari Testarossa. Til margra ára var þetta bíll bílanna í mínum augum. Enginn bíll var jafn flottur og Testarossa. Ferrari var kóngur og gaurarnir í Miami Vice þeir svölustu á Ferrari Testarossa sem ég komst seinna að var búinn til úr Corvette í leikmyndagerð sjónvarpstöðvarinnar. En það skipti ekki máli vegna þess að þangað til að Lamborghini gaf út Diablo bílinn sá ég ekkert annað en Testarossa. Bifreið þessi var með miðlægri 12 strokka boxer vél sem skilaði 390 hestöflum. Hámarkshraði 290 kílómetrar á klukkustund og aðeins 5,3 sek í 100 km/h. Reyndar hefði ég ekkert á móti því að eiga slíkan grip í dag. Mér finnst hann jú enn tussuflottur þrátt fyrir að frægðarsól Ferrari sé farin að dala talsvert í mínum augum.

 

Lag dagsins

Bíllinn minn – Gunnar jökull

Þar sem svartur eineygður Volvo rúllaði eftir Sæbrautinni og skvetti gráu slabbi, barði slyddan framrúðuna og Gísli Marteinn vældi yfir veggjakroturum í útvarpinu, hugsaði ég um viðkvæmni í þjóðfélaginu. Yfir Reykjavík liggja þung ský og tilbreytingalaus grámi liggur yfir öllu. Ég var nýfarinn úr hvítu halogen umhverfi vinnu minnar og vælið í Gilla Matta kom mér einhverra hluta vegna út á það sem bloggarar segja á netinu.

            Fyrir skemmstu opnaði einhver gaur myspace™ síðu gegn pólverjum á Íslandi. Einhverra hluta vegna fara svona hlutir fyrir brjóstið á fólki. Og það er ekki bara þetta heldur hefur maður oft séð að fólk hefur ýft nokkrar fjaðrir með skrifum sínum. Mér verður þá bara spurn. Hver á að ritskoða netið???? Er það íslenska lögreglan eða hvað??

Og hver var það eiginlega sem lét loka síðunni gegn pólverjum? Ekki það samt að ég hafi eitthvað verið að velta þessum spurningum eitthvað fyrir mér.

            Hins vegar var ég að velta fyrir mér hvort yfirvöld hafi einhvern rétt til að segja fólki hvaða skoðanir sínar það má birta á netinu og hvað ekki. Ég get vel skilið að svartstakkarnir uppræti einhverjar ungliðahreyfingar ofstækismanna áður en illa fer. En á samt ekki að vera skoðana- og tjáningarfrelsi á Íslandi? Ég meina er það eitthvað lögbrot að fólk með sameiginlega andúð á pólverjum og innflytjendum sé með sitt samfélag á netinu? Mér finnst þetta persónulega bara hið besta mál og hefði ég skráð mig á þessa síðu ef hún hefði enn verið í gangi þegar ég frétti af henni. Ég held líka að íslendingar upp til hópa séu sömu skoðunar og þessi ungi maður. Ég meina ef fólk er spurt hreint út hvort það sé á móti innflutningi á pólverjum og öðrum þjóðflokkum, vitandi það að spyrjandi komi til með að gefa út niðurstöðurnar, þá svara fólk aldrei samkvæmt sjálfu sér. En hlusti maður vel í þjóðfélaginu þá er ekki ein einasta íslenska manneskja sem er sátt við ástand á þjóðflutningum inn í landið.

            En er ég samt það mikið á móti pólverjum og innflytjendum? Vegna þess að svo lengi sem fólk talar mitt tungumál í mínu landi og ég þarf ekki að tjá mig á ensku í búðinni, þá er ég sáttur nokk. Samt einhvern veginn finnst mér þetta svo ömurlegt að sjá asíubúana halda sínum asískum lifnarháttum þegar á Frón er komið. Og af hverju þurfum við íslendingar að beygja okkur og bugt í okkar eigin heimalandi til þess að þetta fólk geti lifað eins og það gerði áður en hingað kom? Ef við förum til þeirra heimalands er ætlast til þess að við tölum annað hvort ensku eða tungumálið þeirra. Ekki séns á að við förum að tjá okkur á ástkæra ylhýra. Og þar erum við frónbúar einnig stimpluð fávitar ef við höldum uppi okkar norrænum lifnaðarháttum. Versta dæmið er samt múslimarnir. Með helvítis handklæðin á hausnum og lökin utan um konurnar. Maður á á hættu að verða fangelsaður ef maður fer ekki eftir þeirra reglum um klæðaburð í þeirra löndum.

            Mér finnst eins og við ættum að banna þeim að vera með slæður á höfði og annað þvíumlíkt þegar þeir koma hingað.

            Svarið við minni eigin spurningu hérna áðan er greinilega já ég er það mikið á móti pólverjum og öðrum innflytjendum. Samt einhvern veginn eru stöku pólverjar sem eru ekkert svo slæmir, en það eru líka þeir sem læra málið okkar og eru ekki blaðrandi á pólsku daginn inn og daginn út. Það var samt ekkert djók þegar ég var á Max1... Eina skiptið sem ég fékk til að tala mitt eigið tungumál var þegar ég var að ræða við yfirmanninn. Það var ekki nema von að þegar ég fékk íslenskan vinnufélaga að við höfðum okkur saman og gerðum allt saman. Íslendingur á ekki að þurfa að tala ensku allan vinnudaginn sinn nema að hann sé að hann sé annað hvort túlkur eða leiðsögumaður. Mín persónulega upplifun var alla vega sú að vitandi það að Tóti myndi ekki mæta í vinnuna féll ég inn í sjálfan mig og mér leið illa. Ég varð tregari til að vinna vinnuna mína vel og ég vildi helst ekki vera þarna. Svo þegar ég fór yfir á fólksbílaverkstæðið hjá Brimborg lifnaði einhvern veginn yfir mér. Núna er ekki lengur neitt vesen með að fólk skilji ekki hvort annað. Það að auki eru almenn rétt gildi núna þau sömu en ekki einhver einn sem heldur að hann geti gert hvað sem er án þess að þurfa að líða fyrir það.

Ef ég fengi að ráða myndi ég loka Íslandi fyrir erlendu vinnuafli. Taka alla útlendinga sem hafa búið hér lengur en í ár og tala ekki enn reiprennandi íslensku og gera þeim skylt að læra íslensku og verða ákveðið færir í íslensku og íslenskri sögu innan ákveðins tíma. Ef þeir ekki vilja læra eða ná ekki settum árángri þá skulu þeir reknir úr landi brott. Ég tek það samt fram að ég tel ekki til innflytjenda fólk sem var ætleitt hingað sem kornabörn og hafa verið alin upp af íslendingum undir íslensku nafni og alles. Þvert á móti teljast þau með sem íslendingar.

En eftir að hafa síað út útlendinga sem eru hér nú þegar myndi ég aftur opna fyrir erlent vinnuafl þar sem ég reikna með að meirihluti allra útlendinga á Íslandi verði rekinn burt. Svo ekki sé talað um Impregilo gaurana. En það skal breyting á.

 

1. Gert skal próf á greindarvísitölu. Eitthvað lágmark skal sett og þeir sem ekki ná þessu lágmarki fá ekki að koma inn í landið, sem veldur því að 95% allra pólverja sem annars hefðu komið hingað verða að leita annað sem og 99% múslima.
2. Umsækjandi skal hafa hreint sakavottorð.
3. Geðheilsa umsækjanda skal vottuð af íslenskum geðlæknum.
4. Umsækjandi skal tala ensku reiprennandi
5. Eftir að umsækjandi hefur fengið atvinnuleyfi skal hann sækja sérstakan aðlögunarskóla þar sem hann lærir íslensk lög og gildi, íslenska tungu og sögu Íslands. Nái umsækjandi ekki settum árángri á settum tíma skal honum vísað úr landi á ný.

 

Máli mínu til stuðnings á ég systur sem í raun er innflytjandi úr útlendu ríki. Unnur í Noregi. Hún lagði það á sig að læra málið áður en hún fór út.

 

Í alvöru talað þá finnst manni eins og íslenska þjóðin sé komin í útrýmingarhættu. Við höfum þegar tapað þjóðargersemum eins og Kolaportinu og stórverktökum. Það er varla að maður heyri móðurmál sitt þegar maður gengur um Kringluna eða Smáralind. Ísland er að úrkynjast!!!!!!!

 

            Eins og færslan byrjaði samt á því að fara fyrir brjóstið á viðkvæmum. Þá er ég ekkert hræddur um að íslenska samfélagið eigi eftir að hneykslast eitthvað á skrifum mínum vegna þess að það er ekki beinlínis margir sem lesa litla bloggið mitt.

            Gaman samt að segja frá því að í janúar gekk upp að mér maður sem keyrir um á Hondu Civic með einkanúmerið REDNEK. Ekki hljómaði hann mjög hress og aðspurður sagðist hann hafa rambað inn á bloggfærslu með fyrstu viðbrögðum mínum við að sjá númerið hans. Sem mér þótti skondið nokk og fyrir þá sem ekki vita kynntist ég honum   seinna lítillega þar sem hann er einn af fáum íslenskum starfsmönnum MAX1.

 

Bíll dagsins

 

Eftir alla þessa þjóðerniskennd í mér varð mér hugsað til íslenskra bíla. Og það hafa nú nokkrir bílar verið smíðaðir á Íslandi og allir hafa þeir jafn óðan dottið í gleymskunnar brunn. Ber helst að nefna Adrenaline sem voru svona þekktastir og sást annar, af tveimur sem gerðir voru, síðast á bílasýningu í Laugardalshöll fyrir nokkrum árum síðan. Ég man bara að ég átti ekki digital myndavél og ég var kominn með bílpróf þegar það var. Þeir fengust víst skráðir en sjást aldrei á götunum. Kannski ekki skrýtið þar sem þetta eru endalaust lágir bílar sem byggja lauslega á F1 bílum.

Bíllinn á myndinni hér að ofan er hins vegar öllu gleymdari bíll. Byggður í samvinnu við Bílabúð Benna á árunum 1995 – 1997. Með 4.0 AMC vél úr Jeep Cherokee og sömuleiðis drifrás og hásingar úr slíkum bíl. Hönnuðurinn sótti í hugmyndir í F-117A Stealth fighter, Lamborghini LM002 og Vector W8. Fékk jeppi þessi nafnið X-tremer og eru ýmsar sögur á kreiki um hversu margir voru byggðir og í hvaða tilgangi. Ég hef heyrt að 13 voru seldir til mið-Austurlanda þar sem olíufurstar þeysa á þeim í eyðimörkinni.  Sumir segja að það hafi verið tilgangurinn með X-tremer og átti síðan að herja á ameríkumarkað. Aðrir segja að þetta hafi átt að verða ofurjeppi í Bandaríkjunum og fara í samkeppni við Ferrari og annað þvíumlíkt. Svo er sagt að aldrei hafi verið gerður nema einn svona bíll og ku hann standa inní garði í Seljahverfinu í Reykjavík. Aðrir þykjast hafa séð hann niðrí Bílabúð Benna. Eitt er alla vega víst að Benni bauð uppá að kaupa slíka bíla ýmist saman- eða ósamansetta. Hvernig sem á það er litið eru svokallaðir kit bílar ekki löglegir á Íslandi nema að þeir hafi þegar fengið skráningu erlendis. Hins vegar ku vera breyting á leiðinni sem gerir íslendingum kleift að smíða bíla frá grunni í eigin bílskúrum og standist þeir kröfur fái þeir víst skráningu. Vonum bara það besta....

 

Lag dagsins

 

Nýbúinn – Bubbi Morthens

Jæja gott fólk, það er laugardagskvöld, komið fram yfir háttatíma ungra barna og orðið dimmt úti. Roller með April Wine rúllar í Media Player ™ og ég er kominn með Appelsín í glas. Þrátt fyrir að ég eigi konu skal nú bloggað..... Himinn og jörð gætu hafa farist síðan síðasta færsla leit dagsins ljós en nú er komið að upprisu minni. Eins kaldhæðnislegt og það samt hljómar hef ég auðvitað ekkert að segja eins og flestir lúðabloggarar. (og telst ég sem einn slíkur). Þannig að þið fáið bara að lesa hvað dregið hefur á daga mína frá því síðast og skal þá stiklað á stóru. 

1. Myrkurrúntarinn er nánast hættur að rúnta þrátt fyrir að vera kominn á skuggabifreið mikla eða kolsvartan Volvo S70. Ku þetta hafa verið flaggskip Volvo árið 1997, eða áður en S80 kom út á markaðinn. Og mitt eintak er jafnvel allveg einstaklega glæsilegt. 170 hrossa gerpi í 5 strokkum, sjálfskiptur og leðraður frá toppi til táar. Og meira að segja einn af fáum S70 bílum sem komu hingað til lands og var EKKI upphækkaður fyrir aðstæðurnar hérna á Fróni. Og hef ég tekið eftir því!!! Með veturinn sem er núna hef ég tekið þá ákvörðun að ég mun sko aldrei aldrei aftur kaupa mér fólksbíl. Alla vega ekki einhverja helvítis lága framhjóladruslu. FF SUCKS!!!
2. Að vera kominn á Volvo virðist vera viðeigandi þar sem ég vinn ekki lengur hjá dótturfyrirtæki Brimborgar. Núna er ég farinn að vinna á sjálfum örugga staðnum Brimborg. Amerískir Fordarar eru viðfangsefnið og er ég nú einu skrefi nær því að vera fullgilldur bifvélavirki. Og ég get ekki annað en sagt að ég elska nýju vinnunna mína.
3. Ég er gjörsamlega hættur í björgunarsveitinni.
4. Til sölu er Jeep Cherokee Laredo með 4.0 High Output Ottóhreyfli. Áhugasamir endilega hafi samband.

 Og jám ég veit ekki meir. Nema hvað að ég hugsa að bloggið mitt verði ábyggilega leiðinlegra en það hefur verið ef svo er unnt. Ég veit ekki hvort að það verði með nýju sniði eður ei. Þá er ég að tala um að bílafréttir gætu orðið soldið ítarlegar og þannig. Alla vega er það víst að ég er kominn með teiknimyndasögur til að deila með ykkur sem ég teikna þegar mér leiðist í skólanum. Hér koma 3 stykki og aldrei að vita nema að ég framleiði fleiri. Það er að segja ef fólki líkar vel og skáldagyðja heldur áfram að heimsækja mig. 

Bíll dagsinsBíll dagsins mun vera hugmyndabíllinn Mazda Furai. Myndin talar sínu máli en þessi bíll er gangfær nú þegar og gengur hann fyrir ethanóli. Á meðan hefðbundin Mazda RX8 skartar tveimur rotary hólfum í Wankelhreyflinum hefur Furai hvorki meira né minna en 3 hólf. Ég mæli með að áhugasamir kíki á þetta myndbrot af Youtube og heyri allveg hreint æðisleg hljóð sem koma frá þessum bíl. Ég hef það á tilfinningunni að við munum sjá þennan bíl á brautinni á næsta sísoni. 

Lag dagsinsOne big holiday – My morning jacket  Stay tuned..........

Á miðvikudagsmorguninn byrjaði tíkin Lotta að draga andan þunt og allur líkami hennar varð þungur og verkjaði mikið. Það fór ekkert á milli mála hvað var í vændum og byrjuðu símtölin innan fjölskyldunnar eins og sinueldur. Enginn gat beðið eftir að vinnudeginum lauk svo hægt væri að setjast niður með tíkinni og fara vel að henni. Biðin var ekki auðveld á neinn fjölskyldumeðlim í Dalatanganum, slík var spennan og eftirvæntingin. Svo loks um tíuleytið varð tíkin heldur óróleg og vissi ekki allveg hvernig hún ætti að vera og fann fyrir óstjórnlegri þörf að sleikja á sér afturendan. Og á tæpu kortéri lak sá fyrsti út. Meira svartur en hvítur fór hann beint á spena á meðan nýbökuð móðirin sleikti utan af honum belginn. Um það bil hálftíma seinna kom einn hvítur með örfáa svarta bletti á bakinu. Var sá frekar stór miðað við þann sem kominn var og þá sem eftir komu. Það liðu svo ekki nema einhverjar tuttugu mínútur í þann þriðja og var sá svo lánsamur að fá nokkurn veginn 50/50 svarthvíta skiptingu og lítur hann meira út eins og hefðbundinn Border Collie miðað við hina hvolpana. En niðurstaða gotsins var ekki ljós fyrr en klukkutíma síðar þegar tíkin var farin að dotta með þrjá hvolpastráka á spena. Þegar gjörsamlega uppúr þurru allt í einu spýtist einn í viðbót út. Og það í þokkabót þegar öll fjölskyldan var sannfærð um að allt væri búið og nokkrir jafnvel búnir að draga sig til náða. Var sá síðasti einnig karlkyns og mikið svartur en þó meira hvítur en sá fyrsti. Þannig að staðan í dag er sú að tíkin liggur frammi hjá 4 strákum sem skríða um kassann og væla í tíma og ótíma á milli þess sem þeir sofa. Fyrsti hvolpurinn stefnir meira að segja í það að verða þrílitur sem er bara töff. Fleiri myndir er svo að finna í galleríinu mínu hér á blogcentral. Sjá neðst vinstra megin.

Ég bendi forvitnum á að hér eru komin myndaalbúm...

Ég hef tekið þá ákvörðun að hefja þessa færslu á því að óska Fornbílaklúbbnum til hamingju með 30 ára tilveru sína og þakka kærlega fyrir mjög góða sýningu í glænýju húsnæði Ræsis í dag. Já þar mátti marga góða sjálfrennireiðina líta augum Eins til dæmis Shelby Cobra GT500 KR og Yenko Camaro. En ég ætlaði ekki að vera að neimdroppa í allt kvöld þannig múvinalon... Það er alltaf svo drulluerfitt að koma sér í stuð þegar maður þroskast. Jebb ég virðist vera á leiðinni að verða fullorðinn og það er að taka völdin á ímyndunaraflinu. Maður hefur ekki lengur neitt til að amast yfir og snilldar hugmyndir eru víðs fjarri. Samt þá er reyndar runnin upp sú tið að fuglar hafa byggt sér hreiður og eru farnir að eignast unga. Unga fólkið fellur til ásta og lífið blómstrar og grasið grænkar. Sumsé sumarið er komið. Og þegar ég fer að spá í því tek ég eftir því að ég tek mér alltaf soldið gott sumarfrí frá bloggi og.... AAAAAAAhhhhhh crap!!! I’ve lost the touch....