Sjiiiit hvað ég nenni ekki að vera á vinnumarkaðinum lengur. Af hverju er ekki boði sem framaval að vera svona frílóder bara. Ég gæti pottþétt bara hengt mig inná tengdó eða eitthvað. Bara farið í gegnum lífið án þess að þurfa að vinna fyrir mér. Þau yrðu líka ábyggilega mjög ánægð með mig ef ég léti það verða að veruleika. Maður er bara einhvern veginn svo fullur af leti núna þegar skólinn er allveg búinn. Ég var enfnilega í svona tveggja vikna lotu í skólanum sem var kennd á einni viku þannig að ég var í skólanum frá 8 til 16 svona eins og í barnaskóla. En þegar maður er svona lengi í skóla tekur því í raun ekki að vera eitthvað að vera að fara í vinnuna í klukkutíma. Þannig að ég er ekkert búinn að fara í vinnuna síðan á fimmtudaginn í þarsíðustu viku. Núna þegar komið er að því að fara að vinna aftur á mánudaginn er ég svo innilega ekki að nenna því. Eins gaman og mér finnst í vinnunni. Í raun ætti það að vera þannig að ég gæti ekki beðið eftir að komast aftur í vinnuna en einhverja hluta vegna þá er það ekki svo. Samt veit ég að um leið að ég er kominn inn í verkefni í vinnunni að þá á ég ekki eftir að vilja fara heim. Samt einhvern veginn finnst mér geðveikt leiðinlegt að skólinn sé búinn. Maður á eftir að sakna skólafélaganna.
Hvers vegna í andskotanum finnst manni allt hljóma miklu betur þegar það er sagt á ensku heldur en íslensku? Er þetta virkilega ástandið á þjóðernissinnanum mér? Undanfarið hef ég mikið verið að hugsa um að skrifa blogg á ensku. En til hvers væri það í raun? Þá væri ég nú bara að stækka hóp fólks sem kærir sig ekki um að lesa vitleysuna úr mér. Sérstaklega eins og þessa sem er í raun ekkert annað en stefnulaust þvaður í svefnavana manni sem langar ekki að fara að sofa eins og lítill óþekkur strákur.
Þegar ég settist niður áðan fannst mér ég hafa eitthvað svo mikið til að skrifa um en svo kemur á daginn að ég hef nákvæmlega ekkert sem er nógu merkilegt til að deila með mér.
Æji ég veit ekki... Maður er bara eitthvað svo ruglaður í hausnum þessa dagana. Ég er eitthvað svo langt niðri... Lengra heldur en ég hef verið síðan ég kynntist Freydísi. Ég veit ekkert hvað er í gangi. Mér finnst einhvern veginn eins og ég sé að missa tökin á lífi mínu. Hvert einasta smáatriði er orðið að geðveikum erfiðleikum fyrir mig. Mér finnst eins og ég sé fastur í fangelsi samfélagsins og hversdagsleikans. Mér er haldið niðri og ég er að kafna. Það er ekkert sem ég get gert...
Til að gera þér, lesandi góður, betri hugarlund um mitt hugarástand þá dreymdi eftirfarandi um daginn: Ég var að vinna á einhverju skítaverkstæði í Kópavogi með nokkrum strákum úr Brimborg. Við hliðina á skemmunni sem við erum að vinna í stendur ógeðslegur Chevy ´57 monster truck. Við erum að tala um að boddíið er úr trefjaplasti og þakið er brotið. Samt sem áður girnist ég þennan trukk og einn vinnufélaga minna kveðst þekkja eigandann. Ég segi endilega láttu hann vita að ég er tilbúinn að borga tíuþúsund fyrir gripinn. Næsta dag mætir kappinn á svæðið með Leoncie í eftirdragi. Heyrðu, þá er það hún sem á trukkinn. Nema hvað að Leoncie er svoleiðis kafloðin á bakinu og ég lýsi ekki einu sinni handakrikunum. 15.000 kall á borðið og málið er dautt. Alsæll keyri ég í burtu á nýja ógeðslega tröllatrukkinum mínum. Svo allt í einu dettur púströrið undan og óhljóðin í átta gata rokknum eru svo svakaleg að hljóðhimnurnar mínar springa. Sársaukinn er svakalegur en um leið sé ég að hópur af leikskólabörnum er að fara yfir götuna. Ég stíg á bremsuna en plægi bara beint í gegnum krakkaskarann. Loks þegar bíllinn stoppar er ég þversum á annari götu og fólksbíll er við það að keyra inn í hliðina á mér. Í baksýnisspeglinum sé ég hörmungar barnanna en ég heyri ekki öskrin í þeim bara hljóðið í V8 big block. Ég brosi út í annað og heyri þá bílflautu og dekkjaískur. Ég vakna með óþægilega tilfinningu í líkamanum.
Þetta er kannski einn af þessum draumum sem maður á ekkert að vera að segja frá... Hvað þá heldur þessi færsla. En einhverja hluta vegna þá léttir það geðveikt á mér að setja svona bull á netið.
Hefur einhvert ykkar hætt að drekka gosdrykki? Ég er að reyna það núna en djöfull er það erfitt. Ég meina það er ekki einn einasti helvítis staðgengill fyrir gosdrykki til í heiminum. Jú appelsínusafi eða eplasafi eða einhver af þessum helvítis ávaxtasöfum. Allir þessi safir eru bara svo djöfulli ógeðslegir að þeir eru gjörsamlega ódrekkandi.
Ég vildi að ég gæti losnað undan þessu helvítis böli sem fylgir því að vera mannvera. Ef ég gæti verið hvaða dýrategund sem er myndi ég velja að vera annað hvort hrafn eða úlfur. Lifa frjáls og þurfa ekki að treysta á neinn nema sjálfan mig. Sem í sjálfu sér er dálítil þversögn við þau dýr sem ég valdi mér vegna þess að hrafnar standa saman þegar í krappan sækir og úlfar eru hópdýr. En ef ég væri úlfur myndi ég sjálfsagt slíta mig frá hópnum og fara mínar eigin leiðir. Ég veit það ekki en oft langar mig til að við mannfólkið gætum verið líkari úlfum. Það er staðreynd að hinir sterkustu lifa af en í heimi manna þá hefur hugtakið sterkur verið yfirfært frá líkamlegum gjörvileik á það að hafa djúpa vasa og góðan lögfræðing. Málin eiga ekki að leysast þannig. Hinir hæfustu lifa af, aðrir deyja...
Hvar ætli ég væri staddur ef ég hefði fæðst, segjum bara í kringum árið 800 eða eitthvað. Ætli ég væri þá snargeðveikur drápari og nauðgari eða bara einhver aumingja bóndablók.
Eftir hverju er ég að bíða? Hvað bíður mín? Til hvers í andskotanum er ég í þessum helvítis ömurlega heimi? Hefur það nokkurn helvítis tilgang að tilheyra þessu jarðríki?
Dick of the day
Women are the only creatures on the planet dumb enough to think their birthday is an actual holiday. Birthdays are not holidays. Just like weddings, coffee, pets, and anniversaries that don’t end in and also are “0″; birthdays are not a big deal.
A woman once told me that I had to be nicer to her because it was her “birthday week.” Are you fucking kidding me?
Men are better than women at having birthdays. Men are so much better than women at birthdays that I don’t even know when my birthday is.
- Dick MastersonBíll dagsins
Bíll dagsins heitir því einstaklega stutta nafni Mercedes-Benz Actros BlackEdition. Það voru tveir svona á Bílar & Sport sýningunni í Fífunni um daginn og ég kolféll fyrir þeim án þess þó að ná að skoða þá.
Lag dagsins
In the waiting line – Zero 7
Do you believe
In what you see
Motionless wheel
Nothing is real
Wasting my time
In the wating line
Do you believe
In what you see